Een stad die zichzelf voedt

Zonnepanelen door de hele stad, met accu's per wijk die de avond en de pieken opvangen. Overdag draait de stad grotendeels op zon. Die wijk-accu's zijn dubbel slim, want een wijk kan zich bij een storing afkoppelen en op eigen kracht doordraaien.

Kernenergie sluiten we niet uit als schone achtervang, om de accu's bij te vullen wanneer de zon tekortschiet. En de grote verborgen energievreter, verwarmen en koelen, halen we uit de bodem met warmte-koudeopslag, aangevuld met restwarmte uit de afvalverbranding via het warmtenet.

Bewoners scheiden hun afval zelf, streng en in meerdere stromen, zoals in Japan. Je brengt het naar vaste buurtpunten, dezelfde plek waar je je pakketjes ophaalt, en die worden ondergronds geleegd door autonome wagens. Er rijdt dus nooit een vuilniswagen door de straat.

Etensresten en groenafval worden compost en biogas die de kassen voeden. Spullen worden eerst gerepareerd, in de werkplaats om de hoek, en fabrikanten zijn verplicht hun producten repareerbaar te maken en aan het eind terug te nemen. Wat er dan nog overblijft wordt verbrand met vergaande filtering, en die warmte verwarmt de stad.